Zullen we de Kilimanjaro beklimmen?

"In 2025 gebeurde het in Tanzania. Zittend bij ons Masai-huisje/lodge, hoor ik naast mij: 'Zullen we de Kilimanjaro beklimmen?' O ja, leuk! Maar nu doen wij de SRC-safarigroepsreis en een beklimming past niet in het reisschema. We verlaten het mooie land, maar "we will be back".

Het is juni 2026 en daar zijn we weer. Ons avontuur start, na een nachtje hotel, in de stromende regen. Daar lopen we dan. In het gespetter van de laatste regenperiode druppels. Waar zijn we aan begonnen? Maar het wordt droog en de twijfel maakt plaats voor verwondering. Na uren en uren lopen maakt de verwondering plaats voor moeheid. Maar dan zien we de tent die voor ons is opgezet. De moeheid wordt verdreven door blijheid. We gaan genieten van onze warme maaltijd. Alle dagen 3x per dag een warme verrassende maaltijd. Nee, geen buffet. Alles gaat wat primitiever. Geen douche, maar 2x per dag een afwasbak met warm water. En we laten niet iemand de berg oplopen met een porta potti op zijn rug voor ons. Wij gaan het avontuur aan met het fenomeen hurktoiletten. Toch wat minder hygiënisch dan thuis. En wat gebeurt? Wij ergeren ons er niet aan. We leren te accepteren.

Elke dag lopen we omhoog en naar beneden door een mooie afwisseling van bossen, kaalheid, rotsen, water en heide. Maar we gaan wel hoger en hoger. Oei, we voelen nu wel wat op 4.000 meter hoogte. In het dagelijks leven racen we maar door, maar nu moeten we ons aanpassen aan de natuur. Rustig aan, pole pole, zo gaan we door met een gids voor en achter ons. We staan vaak stil en kijken om ons heen. Wat is dit geweldig mooi. Onze zintuigen genieten. In de ochtend ijs op de tent en na een paar uur lopen we weer in ons bloesje. Zo gaan we van kamp naar kamp.

Maar dan wordt het echt serieus. We gaan om 23.00 uur in de avond beginnen met de tocht naar de top. Vol goede moed en met lampjes op ons hoofd gaan we van start. Ons lichaam vraagt zich af wat we hem/haar aan doen. Dit is geen makkie, dit is de lichamelijke en mentale strijd. Maar we gaan deze aan. We kunnen het en we willen het! Het wordt al licht en de zon wil ook meemaken wat wij aan het doen zijn. We lopen boven de wolken en overal sneeuw om ons heen. Maar het genieten is wel een beetje minder geworden. En dan vallen we elkaar in de armen bij het bekende bord op 5895 meter hoogte. Foto's... foto's... en gauw naar beneden. Ons lijf verlangt naar zuurstof. We racen naar beneden op het kilometerslange grindpad. Arm in arm met een gids. Wie had gedacht dat wij zo zouden lopen. Maar het is een uitkomst om uitglijden te voorkomen.

Nog 1 nachtje in onze tent en dan is het afscheid nemen en is dit geweldige te gekke bijzondere avontuur voorbij. Bij de uitgang staat het busje klaar. Nee, nog niet instappen. We krijgen nog een persoonlijk certificaat met uniek nummer. We zijn als kinderen zo blij met hun zwemdiploma. We glunderen als kinderen die nog geen idee hebben van problemen en tegenslagen. Al onze lasten en kilo's hebben we op de berg achter gelaten. We mogen nog een paar dagen uitrusten bij de Osiligilai Masai Lodge met uitzicht op de Kilimanjaro. Terug in Nederland lopen we nog steeds met stralende ogen rond.

Laat je niet leiden door leeftijd, maar ga de uitdagingen aan en kom af en toe uit je comfort zone. Reis en geniet van de wereld!!"