Dolly Parton

Voor mij persoonlijk is muziek een van de belangrijkste dingen in het leven en ik hou van een heel divers scala aan muziek. In dat scala is zeker een plekkie ingeruimd voor Dolly Parton en in mijn CD-kast (ja, ik koop nog fysieke muziek) staan denk wel vijf of zes schijfjes van Dolly. Maar muziek is persoonlijk en ik snap best als je denkt: “Voor mij niet”. Waarover volgens mij minder ruimte voor verschil van mening is, of zou moeten zijn, is het enorm grote hart van de vrouw. Ook dat is uitgebreid belicht in alle media: het boekenfonds, de gift ter ontwikkeling van het covid-vaccin, de financiële steun voor slachtoffers van bosbranden et cetera.

Een van de dingen die ik niet of nauwelijks hoorde was het verhaal over wat er ná haar afscheid van de Porter Wagoner show gebeurde. Het verhaal over het afscheid zelf is bekend: Dolly schreef daarvoor ‘I will Always Love You’. Wagoner was diep geraakt en liet haar gaan.

Maar toen de tranen gedroogd waren, daagde hij Dolly Parton voor de rechter en moest er een schikking aan te pas komen om de artistieke scheiding te bekrachtigen. Veel later geraakte Porter Wagoner in financiële problemen en zag hij zich gedwongen zijn muziekrechten te verkopen om zijn rekeningen te kunnen betalen. De anonieme koper was Dolly Parton. Toen het weer beter ging met Wagoner deed hij een poging de rechten terug te kopen, en wat Dolly Parton toen deed, gaat verder dan liefdadigheid. Ze schonk Porter Wagoner zijn rechten terug. En dat is iets wat me de afgelopen dagen steeds opviel: niet alleen opende Dolly doorlopend haar portemonnee, maar vooral ook haar hart. Het lukte haar mensen in hun waarde te laten en mensen die dat bij haar niet deden, te vergeven. Ik zou willen dat ik dezelfde eigenschappen bezat.

Leo Blokhuis en ik bedachten de muziekreis in 2012 en hoewel ik al diverse keren in de VS geweest was, ging ik pas vorig jaar voor het eerst zelf mee op de reis. In november ’24 kwam het ter sprake bij een biertje met een goede vriend, na een opnamesessie met ons vriendenbandje op Texel. De setting was ideaal: we hadden net een paar dagen heerlijk gemusiceerd met onze vrienden, ’s avonds een hapje eten, biertje erbij: het leven is dan mooi. We mijmerden wat over onze voortschrijdende leeftijd en opperden dat dit misschien wel hét moment was om samen iets dergelijks te ondernemen. De volgende dag deelden we ons idee met de anderen en op 3 september 2025 gingen we als kwartet aan boord van de KLM-vlucht naar Chicago.

Natuurlijk wist ik behoorlijk goed wat me te wachten stond; ik ben bij SRC de verantwoordelijke product manager en krijg al jaren de feedback van onze gasten op de reis, onder wie ook vele vrienden en zelfs familie. Ik spreek er erg vaak met Leo en ook met onze reisleiders die reis begeleiden over. Maar ik kan niet anders zeggen dan dat de reis mijn verwachtingen op alle fronten heeft overtroffen. En eigenlijk nog steeds elke dag overtreft.

Samen op reis zijn rond een thema waar je allemaal zo diep mee verbonden bent, maakte de emoties echt wel los hoor. Grote kerels tot tranen geroerd in een muziekstudio, onderlinge heart-to-hearts over waarom een bepaalde artiest je zo raakt of waarom een song zoveel betekenis heeft voor je: zo mooi! En dan ’s avonds samen op zoek naar een live gig, elkaar via de appgroep doorlopend op de hoogte houden waar wat te beleven is. Leo Blokhuis die bij de groep komt en natuurlijk de deskundige is, maar toch vooral net zo’n grote liefhebber als iedereen in de groep; een passie die ruimhartig gedeeld wordt. Er was een verbondenheid zonder dat het ooit klef werd en voor mij persoonlijk was het feit dat te delen met vrienden die ik al 45 jaar of langer ken, een extraatje en ongekend mooi.

En ja, natuurlijk is er ook ruimte voor het gesprek, de discussie over de situatie in de wereld en in het bijzonder in Amerika. Al jarenlang worstelen Leo en ik met de richting die het land waar we allebei zo enorm veel van houden, opgaat en we zijn daarin niet alleen. Deelnemers aan de reis vroegen er al naar in mailtjes vóór het vertrek: “Hoe staan jullie daar eigenlijk in?” Het is zo moeilijk daar niet een vrij uitgesproken mening over te hebben. Maar in alle gesprekken die Leo Blokhuis en ik erover gehad hebben en nog steeds hebben, kiezen we ervoor de liefde voor het land, de liefde voor de muziek en de steun voor de mensen die er wonen en mogelijk hetzelfde voelen als wij te laten prevaleren. We geven de hoop niet op.

En dat brengt me terug bij Dolly Parton. Want natuurlijk kom je in het zuiden van de VS mensen tegen die er een andere mening op na houden dan jij. Maar als je niet je uiterste best doet je hart te openen en de ander in hun waarde te laten, is misschien alle hoop wel verloren. Ik kijk deze week de documentairereeks ‘Dolly for president’ terug op NPO en word geraakt door haar nalatenschap en haar enorme aanwezigheid in het leven van anderen, maar ook gewoon in het straatbeeld.

Toen we zelf in Nashville waren, kon je niet om haar heen. Haar intrede in The Country Music Hall of Fame. De brievenbus die alle grootheden van het genre krijgen in de Grand Ole Opry, haar jurken en gitaren in de musea, de handgeschreven songteksten, de muurschilderingen, de verhalen in RCA studio B waar ze Jolene opnam. Echt, als je Leo Blokhuis nog niet geloofde, neem het dan van mij aan: veel groter dan Dolly Parton komen ze niet.

PS Ik hield een dagboekje bij van de reis en aarzel dat hier te delen. Ik schreef het immers als privépersoon en heel nadrukkelijk niet als SRC-medewerker. Maar hoe kan je oproepen je hart te openen en dit dan níet delen? Daarom hier toch de link met de nadrukkelijke disclaimer dat alle eventuele onzin en ongenuanceerdheid op mijn persoonlijk conto geschreven dienen te worden. De fotocredits zijn voor mijn reisgenoten naar Amerika. Toen ik ze liet weten met een blog bezig te zijn, stroomden de Dolly plaatjes binnen.