James McNeill Whistler en de Peacock Room

Voor de wanden van de eetkamer kocht Leyland onder andere 16e-eeuws goudleer, zogenaamd Cuir de Cordoue, dat in de bruidsschat van Catherina van Aragon naar Engeland gebracht was voor haar huwelijk met Henry VIII. Aan een van de wanden van de kamer was ook een schilderij van Whistler voorzien. Toen de architect Jeckyll, die belast was met de eetkamer, vlak voordat het werk voltooid was ziek werd, bood Whistler aan de eetkamer af te maken. Leyland ging akkoord, vertrok naar zijn huis in Liverpool en liet het huis aan Whistler. Deze begon met een kleine kleurverandering aan de rozen op het goudleer, waarvoor Leyland toestemming had gegeven maar raakte naar eigen zeggen zó geïnspireerd dat hij steeds meer in de kamer ging overschilderen.

'Ik ging door – zonder ontwerp of schets – het groeide terwijl ik schilderde. En tegen het einde bereikte ik zo'n mate van perfectie, ik bracht elke penseelstreek met zoveel vrijheid aan, dat toen ik weer bij de plaats kwam waar ik begonnen was, ik een deel ervan opnieuw moest schilderen, omdat het verschil anders te groot zou zijn geweest. En de harmonie in blauw en goud die zich ontwikkelde, weet je, ik vergat alles in mijn vreugde!'

Toen Leyland terugkwam in Londen en het werk aanschouwde was hij ‘not amused’, een stemming die alleen nog maar verergerde toen Whistler aanvullende facturen ging schrijven voor zijn werk. Leyland weigerde die te betalen en eiste schadevergoeding voor het vernietigde antiek. De twee raakten verzeild in een stevige ruzie en bleven gebrouilleerd. Om Leyland nóg meer te ergeren brak Whistler korte tijd later, toen Leyland niet thuis was, in het huis in en schilderde in de eetkamer twee enorme vechtende pauwen; de kunstenaar en de artiest voorstellend. Het bijzondere is dat Leyland, hoewel dus zéér ontstemd over zijn verpeste eetkamer, deze volledig in de door Whistler aangebrachte stijl liet en er nog jaren zijn maaltijden genoot. Toch kreeg dit verhaal nóg een staartje.

Twee jaar na de ruzie rond de eetkamer ging Whistler failliet, onder andere vanwege een rechtszaak rond een recensie van een van zijn werken door kunstcriticus Ruskin. Whistler won de smaadzaak, maar ging ten onder aan juridische kosten. Bij de afwikkeling van het faillissement bleek Leyland een van de grootste schuldeisers te zijn. Ook nu wilde de eigenzinnige Whistler per se het laatste woord hebben en vóór hij de sleutels van zijn eigen verbeurdverklaarde woning in Tite Street inleverde bij Leyland, schilderde hij in het huis een enorme wandschildering van een pianospelende pauw, zittend op het afgebeelde huis van Whistler. De pauw was geschilderd in dezelfde kleuren als die in de eetkamer van Leyland en had als gezicht een karikatuur van het hoofd van de reder.

Dit drama kende nog meer slachtoffers: Frances Leyland, de vrouw van de scheepsmagnaat, was erg op Whistler gesteld en in 1897 scheidde ze van haar echtgenoot. Het liep ook slecht af voor de architect Jeckyll: de man was zó van slag door de veranderingen aan zíjn eetkamer dat hij na aanschouwing van de schade direct naar huis ging en daar later gevonden werd, bedekt in bladgoud. Hij stierf drie jaar later als krankzinnige.

In 1904, twaalf jaar na de dood van Leyland en een jaar na het overlijden van Whistler, kocht de Amerikaanse industrieel en kunstverzamelaar Charles Lang Freer het complete interieur van de Peacock Room van de erven Leyland en liet deze installeren in zijn huis in Detroit. Na diens dood verhuisde de Peacock Room nog een laatste keer en is nu te zien in de Freer Gallery of Art van het Smithsonian Museum in Washington.