Muziek in Ierland

Als ik een reis naar Ierland maak, heb ik het ook altijd uitgebreid over één van de meeste trieste periodes uit hun geschiedenis, de Grote Hongersnood, die zich afspeelde van 1845 to circa 1848. Iemand wees me toen op de song ‘The Fields of Athenry’. De mooiste versie van dit lied wordt gezongen door Paddy Reilly. Dit prachtige nummer gaat over een jongetje dat als laatste hoop aanklopt bij een ‘workhouse’, een armenhuis waar je, als je geluk had, nog een beetje te eten kon krijgen.

Veel Ieren zijn gestorven in deze periode, maar veel wilden de dood niet afwachten en vertrokken per schip naar Canada of de Verenigde Staten in de hoop daar een beter bestaan op te bouwen. Velen kwamen al zeer verzwakt en uitgehongerd aan bij de havens, waar de schepen vertrokken en hebben de overtocht door honger en zware ontberingen dan ook niet overleefd.

Toen ik de eerste keer de live versie van Paddy Reilly beluisterde, ging er een rilling door me heen, zo ontroerde mij dit lied. Niet alleen omdat ik nu wel goed luisterde naar de tekst, maar bovenal door het publiek in de zaal, die het refrein meezong alsof het leven er van afhing.

Het is tegenwoordig veel meer dan een song die herinnert aan die vreselijke periode. ‘The Fields of Athenry’ is een soort geuzenlied geworden voor de Ieren: dit lied maakt dat niemand hen kan raken. Een prachtig voorbeeld daarvan is de EK voetbalwedstrijd in 2012 tussen Spanje en Ierland. De Ieren stonden met 4-0 achter en toen begonnen die geweldige Ierse supporters dit lied te zingen, minuten lang om zo aan te tonen dat ze achter hun team bleven staan. Het hielp niet, maar als speler moet je dit zo’n geweldig gevoel hebben gegeven. Bekijk dit moment op youtube

Ik weet dit alles helaas pas sinds mijn één na laatste reis naar Ierland, maar toen heb ik me ook voorgenomen om vanaf dat moment iedere reis te beginnen en te eindigen met dit lied. Een song die je moet horen om de ziel van de Ieren te leren kennen. Toen mijn laatste reis bijna ten einde was en ik dit lied afspeelde, kon ik voor in de touringcar een traantje wegpinken. Niet alleen omdat ik er echt nog steeds door ontroerd wordt, maar ook omdat ik niet wist wanneer ik weer naar mijn geliefde Ierland mag om opnieuw dit lied aan mijn gasten te laten horen.